گاهي شروع آنطور که ميخواهي نمي شود، گاهي اتفاقات آنطور که بايد نمي افتد، گاهي فکر مي کني چقدر ساده و ناآگاهي، چقدر دور و جدا،... .

و زماني مي رسد که خسته مي شوي، احساس نگراني و شکست مي کني،... .

ـ مغموم جدا مانده از کاروان، غريب دور از راه، رهگذر ناشکيب از تاريکي:

براي خودت چراغي پيدا کن.

تا خودت، خودت را نجات ندهي نه به کاروان مي رسي، نه راهي مي يابي، نه نوري مي بيني.

خسته شدي، مي دانم.

چاره چيست، بايد صبوري کني. صبوري کن دل بي قرار، صبوري کن غريب.

اينجا وطن تو نيست، شهر تو نيست، ديار تو، آسمان تو، خاک تو،... .

دلت کجاست که اينگونه بي قراري مي کني، آرام باش، آرام تر دلِ ناصبور.

هميشه لبخند بزن، حتي اگر غمگيني، حتي اگر مي گريي.

هميشه صبور باش، حتي اگر بي قراري.

هميشه بايست، حتي اگر خميده باشي، حتي اگر بشکني.

و هميشه در حرکت باش و جاري، حتي اگر پايي براي رفتن نمانده باشد.

خداحافظ اي پرده نشين محفوظ گريه!

خداحافظ

سادگي آوايي معصوم و غريبانه دارد

بايد پشت کدام سکوت و سايه پنهانش کرد و پناهش داد.

اين شعر رو از توي دفترهاي خاک خورده قديمي پيدا کردم که از خودمه، تو دوره اي از زندگيم که شاعر بودم.

اتل متل توتوله/گاو حسن چه جوره/نه گاو داره نه آهن/بيچاره دست حسن/دستاي پينه بسته/پاي هميشه خسته/حسن هميشه زشته/اما دلش بهشته/

اتل متل توتوله/ديو و پري چه جوره/ديو سياه و بد دل/پري سفيد و خوشگل/ديو سياه قصه/درد و بلا و غصه/از بس که دل شکسته/با قصه عهد بسته/براي درد و غصه/هرگز نياد تو قصه/يه ديو زشت و خوش دل/شد از گناهش خجل/حالا پر از اميده/مثل پري سفيده/ 

اتل متل توتوله/زشت و قشنگ يه جوره/دنيا پر از بدي هاست/قشنگي هاش بي همتاست/خوب و بدش مي گذره/ آدم بودن بهتره/

اتل متل توتوله/آدم بودن چه جوره/آدم بودن کوتاه/يه دم و يه آه/