اما یه زمانی می رسه که می بینی از کمر درد وسط خیابون خشک می شی، زانوهات اجازه نمی دن که از پله استفاده کنی، توی شیب زیاد نفست تنگ می شه، دیگه نمی تونی ده تا دونه دراز نشست بری. متوجه می شی که وزن زیاد داره به سلامتت لطمه می زنه. اون وقت اگه غیرت داشته باشی، واسه خاطر خدا هم که شده یه فکری می کنی که این لاغریت رو از حاشیه زندگی به متن بیاری و خیلی جدی روش فکر کنی.

غیرتش رو داری؟

هر چقدر سعی کردم نفس عمیق بکشم، نفسم تا یه جایی یاریم می کرد و دیگه انگار حتی راه حلقم هم بسته می شد. با تمام سوزی که اون زمستون داشت، باز هم دلم می خواست یه حجمی از اون همه هوای سرد نصیب گلوی من بشه اما نمی شد. هیچی نصیبم نمی شد.

صدای نفس هام رو می شنیدم. چشام پر از اشک بود. بخار نفس هام رو می دیدم اما برام سئوال بود. من که دارم خفه می شم، این بخار بازدمه کدوم دمه؟ تمام صداهای سالن کنفرانس توی سرم می پیچید. با هر اختلالی که توی صدای میکروفون پیش می اومد، تا جاییی که می شد پلکهام رو به هم می فشردم، گوشم رو می گرفتم تا نشنوم، سعی می کردم جلوی اشکهام رو بگیرم، وای! نمی شد.

خدایا من چمه؟ این همه حس خفگی! دیروز هم هیچ کس حال و هوای من رو نفهمید. مثل دو سال پیش که هیچ کس نفهمید. من از درد بی نفسی به خودم پیچیدم. تا جایی که می شد خفگی رو تحمل کردم. جلوی اشکام رو گرفتم که محکم باشم. اما نشد. زدم بیرون تا نفس بکشم.

نفس!

یه دوستی دارم که منتظر خبره، یه اتفاق، یه مناسبت، یه واقعه. یه چیزی که در نقد یا ستایش اون بنویسه. سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، هنری. این بشر ذاتش روزنامه نگاره. هیچ کاریش هم نمی شه کرد.

یه دوستی دارم که مطالبش آخر انتزاعه! یه دفعه یه موضوع کاملا ذهنی که تصورش دو سه ساعت طول می کشه رو روی کاغذ می یاره. حالا فکر کن مخاطبش چقدر باید فکر کنه تا بفهمه چی به چیه؟ خوراکش عرفانه. سیر و سلوک. تهذیب نفس. خودش موفقه اما نمی دونم تا حالا تونسته کسی رو به این عرصه وارد کنه؟!

یه دوستی دارم شاعره. وبلاگش اصولا بوی کافور می ده. هم منفیه. هم مثبته. اما متأثره از صادق هدایت و گاهی نیچه و یه وقتایی کافکا و این جور نویسنده ها. تلخی نوشته هاش مثل قهوه است. اولش شاید دوست نداشته باشی. اما وقتی بهش عادت کردی، شیرین می شه.

یه دوستی دارم نوشته های وبلاگش خود زندگیه. همه ی چیزای عادی و جاری زندگی. روالی آروم و منطقی که خطوط موازیش رو کاملا حس می کنی.

یه دوستی دارم اصلا کاری به کار ...]]> 410@http://www.taropoud.com/ دست نوشته 2007-11-07T12:25:36+03:30 http://www.taropoud.com/blogs/blog.php?code=409 بله نمایشگاه! چیه؟ حرفی هست؟! چهاردهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری های داخلی. فارغ از ازدحام جمعیتی که می خوان کتاب بخرن، در فضای کانون آفرینش های فرهنگی و هنری برگزار می شه. بگذریم از اینکه مسئولینش به دلیل حجم انبوه رسانه ها و فعالیت های حاشیه ای حوصله جواب دادن به آدم رو ندارن!

بله مطبوعات و خبرگزاری ها! چیه؟ نقدی هست؟! چهار تا روزنامه و چهار تا خبرگزاری! منصفانه. این همه هی مجوز نشریه می دن، فضای فرهنگی به همت وزیر ارشاد گشایش داشته، تحریریه روزنامه ها توی پول می غلطه. اینجا فضایی برای نمایش این هشتا رسانه دولت هست خب بالاخره. غرفه های آزاد اندیش، گفتمان های روز، میزگردهایی با حضور اساتید و اعضای احزاب و گروه های مختلف سیاسی. با رعایت تسامح و تساهل.

بله آزاد اندیشی، حزب، رواداری! چیه؟ حرفی هست؟  در آزادی رسانه ها که شک نداری؟ داری؟! در وجود احزاب متکثر هم که شک نداری؟ داری؟! این همه هم فضا بازه، چپ و راست دارن اعلام وجود می کنن. پشت تریبون های عمومی عقایدشون رو اعلام می کنن. فیلتر هم نمی شه. این هم تسامح و تساهل! قبول داری یا نه؟! خب پس همه چیز خوبه دیگه تو هم که یه خبرنگاری، در جریانی، این بهترین حالت ممکنه! چی؟ قبول نداری؟!!!

بدم پدرت رو دربیارن؟

خبرنگار ...]]> 409@http://www.taropoud.com/ دست نوشته 2007-11-04T11:15:11+03:30 http://www.taropoud.com/blogs/blog.php?code=408 هر صبح که از خواب برمی خیزیم، اندکی در همان جا که خفته بودیم می غلطیم و زیر نور آفتاب، به رؤیای شاهزاده ای که دیشب با لباس های فاخر مارک دار و سوار بر x3 به سراغمان آمده بود فکر می کنیم. اندکی بعد که برخاستیم، در مقابل آینه چشمان باد کرده و صورت کثیف خود را در آرایش مدل یونانی تصور می کنیم و لباسی سفید بر تن خود می بینیم که ما را شبیه پرنسسی کرده است در مجلس عروسیش!

کمی که می گذرد در خیابان هر کس نگاهمان می کند، پشت چشم نازک می کنیم که مثلا من اصلا از تو خوشم نیومده، بهتر از توهاش پشت در خونمون، الاف جوابن! بی آنکه اندیشه کنیم که اصلا آن بدبخت که نگاه می کرد، قصدی نداشت، چشمش افتاده بود. به محل کارمان که می رسیم، اطمینان داریم که حتما، حداقل 5 نفر از همکارانمان عاشقانه به ما علاقمندند و در رقابتی سخت برای دستیابی به ما تلاش می کنند. بگذریم که بعد گندش در می آید که زن و بچه داشته اند! اصلا ما را نگاه نمی کردند.

اصولا می خواهیم خود را پرتلاش و هدفمند نشان دهیم و همواره در پی حقوق از دست رفته خود هستیم و هر از چند گاهی نظرات صدتا یه غاز سیاسی هم می دهیم اما خدا که از دل ما خبر دارد؛ تنها هدفی که در دل ماست این است که عاشق شویم، عاشقمان شوند مسئولیت حجیم یک زندگی را سلحشورانه به دوش بکشیم. اصولا غافلیم ...]]> 408@http://www.taropoud.com/ دست نوشته 2007-11-02T11:23:15+03:30 http://www.taropoud.com/blogs/blog.php?code=406 تو نامه به يه دوست نوشتم يكسال زمان زيادي نيست ولي اونقدر هست كه يه عالمه اتفاق جديد توش بيفته.
بعضي اتفاقها خوب مثل عروسي يه عزيز يا قبولي دانشگاه يا اتفاقهاي ساده مثل يه بارون يه شب يلدا يه دور هم جمع شدن ساده و فال حافظ گرفتن ...