سادگی آوایی معصوم و غریبانه دارد

باید پشت کدام سکوت و سایه پنهانش کرد و پناهش داد.

وارد نمایشگاه مطبوعات که شدم، تنها چیزی که احساس نمی شد، هیجان خبرنگاری و شوق روزنامه نگاری و فضای آزاد نقد و بحث موضوعات و مختلف بود. مثل غرفه کودک نمایشگاه کتاب، همه یکی یه کیسه رنگی دستشون بود و رو سکوهای کانون نشسته بودن. وارد که می شدی سمت چپت یه سفره خانه بود و سمت راستت نمایشگاه عکس سفرهای استانی! بعد از طی کلی سوپرمارکت یه چند تا پله رو رد می کردی و می رسیدی به سالن شماره ۱.

از اون همه خبرگزاری و مؤسسه مطبوعاتی خلوت و بی رونق، تنها چیزی که خوشحالم می کرد، دیدن یونس شکرخواه بود. استادی که هیچ وقت کلاسهای درسش و امتحانش رو فراموش نمی کنم. خیلی ها گفتن استاد نیست. خیلی ها هم گفتن دکتر نیست. خیلی ها هم گفتن نفوذیه. خیلی ها هم گفتن از خودشونه. اما برای من عزیز بود چون بهم اجازه می داد باهاش از همه چیز صحبت کنم، حتی اونجا که اولین تیر ترکش به خودش می خورد.

از آیین نامه حرفه روزنامه نگاری باهاش حرف زدم. گفتم اسمتون رو توی مقدمه آیین نامه ای دیدم که هیچ ارزشی نداشت. توضیحاتش قانعم می کرد. یا اون فن اقناع رو خوب بلده! یا من خیلی ساده ام! اما چیزی که برام ...]]> 412@http://www.taropoud.com/ نقدي بر پود 2007-11-12T16:10:16+03:30 http://www.taropoud.com/blogs/blog.php?code=393 روي زمين که دراز مي کشم، اگه سياهي هوا بذاره، يه کمي آسمون پيداست. دريغا! من اين پايين، آسمون اون بالا. اما يه فرشته از اون بالا با منه. جانداري که در جان من نفس مي کشه. قلب دومي که در بدنم مي تپه. زنده اي که زندگيش، بعد از خدا، به من وابسته است. تحفه اي که شايسته ي داشتنشم، اما تنم زير بار مسئوليتش مي لرزه.

منم يه روز فرشته ي آسموني و بي گناه مادري بودم. اولين گريه هاي حضور، آخرين گريه ها نبود. زمين پايبندم کرد. اگر چه، هنوز بهش عادت نکردم. حالا از اين پايين، اگه سياهي هوا بذاره، انتظار يه کم آسمون رو دارم. عجبا! مني که از آسمون اومدم، حسرت آسمون رو دارم.

صداي نفسهاش رو مي شنوم. حرکتش رو احساس مي کنم. جاني که به عشق من نياز داره و من بي دريغ دوستش دارم.

جانکم! زمين جاي تو نيست. من مي تونم عدم رو جايگزين وجودي کنم که خداوند به تو داده؟

هنوز هم باورم نمي شه، دنيايي که توش زندگي مي کنيم، هوايي که توش نفس مي کشيم، زميني که روش راه مي ريم، انقدر آلوده باشه که يه مادر مجبور بشه جنين خودش رو به خواست خودش معدوم کنه.  

يك سوال مهم....

آيا در دولت نهم عنصري به نام مشاور وجود دارد؟

آيا آقاي رئيس جمهور مشاور و يا وزير و معاوني دارد كه وي را در زمينه امور اقتصادي و درك مسائل البته نه چندان پيچيده مملكتي ياري رساند؟

آيا اصلا مشاور و يا معاون عزيز فرضي ما خود قادر به درك اين امور مي‌باشد؟؟؟!

.

.

.

.

.

در شرايطي كه كشور با تحريم اقتصادي كشورها و كمپاني‌هاي بزرگ جهان روبروست و از طرفي نيز گراني و بالابودن قيمت كالاهاي مورد نياز مردم با توجه به درآمد پايين آنان زندگي را براي عموم دشوار كرده و از سوي ديگر سهميه بندي نادرست بنزين وضعيت معيشتي قشر متوسط و ضعيف جامعه را بسيار سخت كرده است...

و در شرايطي كه كشور براي خودكفايي و درآمدزائي و مبارزه با فقر نياز به كوشش و پويايي دارد به نظر شما كم شدن ساعت كار رسمي كشور از هشت ساعت به 5 ساعت (با احتساب ساعت نماز و استراحت) كاري عاقلانه و به نفع مردم و كشور مي‌باشد. آن هم به اين بهانه كه مردم بتوانند به راحتي به امور معنوي و عبادي خود برسند.

آيا واقعا توجيه اين اشتباه بزرگ و بسيار زيان آور به اين بهانه و اين ضربه بزرگ اقتصادي جبران ناپذير از سوي مقام اول مملكتي درست است؟

كاش آقاي رئيس جمهور كمي دقت مي‌كرد و متوجه ...]]> 390@http://www.taropoud.com/ نقدي بر پود 2007-09-10T15:52:24+03:30 http://www.taropoud.com/blogs/blog.php?code=380 380@http://www.taropoud.com/ نقدي بر پود 2007-08-05T23:15:14+03:30 http://www.taropoud.com/blogs/blog.php?code=372 ديروز كه مرا غم نان بود، به دنبال آن نام رفتم كه نان را قسمت كند. گفتم او همان است كه بايد بيايد... كسي مي‌آيد كه مثل هيچكس نيست،.... كسي كه نان را قسمت مي‌كند....

او آمد. و من ندانستم آنچه امروز بدان رسيدم آرزوي ديروزم بود.

پس خواستم كه نانِ بيشتري قسمت كند و او سعي كرد به من بياموزد آنچه نيازمندش هستم نان نيست كه چيزهاييست كه نان را مي‌سازد و نام را. چيزهايي شبيه ريشه، اصل، هويت، اعتقاد، ملت و يادآوري نام‌هاي نامي وطنم كه غم نانم همه را به فراموشي سپرده بود.

او ماند و من در پي نامي و ناني ديگر نماندم.

امروز كه مرا غم نان نبود، رفتم بدنبال آن نام كه برايم بازگويد آنچه فراموشش كرده بودم. غافل از آنكه غم نانم افزود و از خاطر ربود همه آن چيزهايي كه حالا مي‌خواستم بدانم. كه چه خوب گفتند قوم را تا غم نان باشد دل و خواست بر هيچ اصلي ندهد.

فردا به دنبال كدام نام باشم كه نانم باز ستاند و نام دوباره‌ام زنده كند. آن نام كه نام و نانم بخشد، يا آنكه نانم گيرد و نامم نيز.

ماهي انديشيد در ژرفاي آب

مي‌توان روزي رها زين قيد شد

تور ماهيگير از امواج خواست

ماهي از دريا رها شد، صيد شد

 2- امروز وبلاگ محمد علي ابطحي رو خوندم، روان نويسي و اين شور و عطش بي‌پايان به نوشتن رو تحسين مي‌كنم و خيلي مي‌پسندم. ديدن اون وبلاگ زيبا انگيزه‌اي شد براي اينكه بعد از مدت‌ها دوباره سري به تاروپودي بزنم كه زماني كلي آرزو و آرمان براش داشتم.

3- دلم براي نوشتن خيلي تنگ شده.

4- روز سپندارمزدگان مبارك باشه. روز عشق ايراني و ملي، روز مادر و زن ايراني.

5- اي ايران ايران دور از دامان پاكت دست دگران

    اي مهر رخشان اي شيرين ترين روياي من به جهان

                                                                               هميشه بمان